بادكنك

ميدوني .. سخته واسه كسي كه سعي ميكنه درباره دوستي عالي ترين حد ممكن
رومجري باشه …
اما يهويي ناچار بشه دل بكنه از دنياي دوستان و دوستي هاش ..
مثل مردنه .. مثل نه … خود مردنه …
يعني حساب كن تو ميايي از بين حلقه هاي گوناگون و وسيع و متفاوت دوستان
هي ويرايش ميكني هي حرس ميكني .. ميرسي به يه حلقه خوب كه فكر ميكني
هميشه و كامل ميتونن تو رو ارضا كنن ..
و بعد وقتي كه مدت زمان تقريبن طولاني رو سعي كردي كه اون چند كيسه
خاك ناقابل باشي واسه پر كردن چاله چوله هاي ذهني و روحي همون دوستان
يهو متوجه ميشي خودت يه حفره درت بوجود اومده به چه بزرگي كه  پر
كردنش كار چندبلدوزر خاكه ..
اما مشكل اينجاست كه خاكي نيست اصلن اطراف تو …
اون كسايي كه توقع اجابت داري ازشون خيلي هنر بكنن هم سطح شدن تازه
و تو حتي روت نميشه حسابي رو اونها بكني ..
بعد حتي نميتوني به خودت حق بدي كه طلبكارشون باشي ..
اينجا كه ميرسي .. دربدري … آواره اي ..
ديگه اون دنياي دوستي برات رنگ و لعابي نداره ..
حس ميكني به هوا تكيه كرده بودي … نقش توي رويا زده بودي ..
ناخودآگاه اين حس بهت دست ميده انگار اون ها كه بهت تكيه كرده بودن ..
اونها كه سعي كردي بزرگشون باشي .. خيلي كوچيك شدن ..
نشدن .. بودن و تو نتونستي ببيني يا حداقل تو جور ديگه اي دوست داشتي ببيني ..
و حالا همون بزرگي و همون تكيه گاه بودنت واسه تو شده مصيبت ..
چون اين بزرگي بادكنك مسلك تو و اين حجم تهي كه هستي ياده همه رو
از يه بزرگ قوي پر كرده ..
و خيالشون راحته كه خودش از پسش بر مياد ..
در حاليكه تو نمي توني …
اما زماني به حقيقت اين ناتواني واقف شدي كه ديگه خيلي دير شده !
ميفهمي چي ميگم ؟
حداقل سعيت رو بكن … ممنون .